justilse

Vandaag ben ik voor mijn controle geweest in het Revalidatiecentrum in Utrecht.. Ik was erg nerveus want ja, er is een hele hoop gebeurd.. Iedereen wist daar van Daen (mijn vriend die is overleden op 01-01-07) af en ze wisten niet goed wat ze moesten zeggen, ze condoleerden mij en vroegen van hoe of wat nu, of er meer bekend is.. Ik wou er nog niet zo over praten aangezien ik nog een aantal gesprekken met de therapeuten en de arts moest doen en wou eerst dat doen.. De arts was als eerste en die was erg positief ook.. Ik heb zelf al wat doelen bedacht waaraan ik kan werken en ze is daar heel tevreden over en dinsdag in de vergadering met het hele team gaan ze het bespreken.. Dus zij was heel trots aangezien ja, me allerbeste en allerliefste maat die overleden is + een operatie die mijn lichaam nog meer kapot heeft gemaakt, en dan in een hele korte tijd weer op niveau komen, vond ze erg knap.. Toen bij de fysiotherapie, die was ook erg trots en tevreden.. Ik moest laten zien dat ik kon lopen en dat vond ze er erg goed uitzien, ook heeft ze me andere oefeningen laten doen en zelf heeft ze mijn voet doorgebogen etc. Erg pijnlijk.. Maar ze vond het er goed uitzien, alleen mijn voet is weer erg toegenomen qua zwelling en stijfheid etc, dus dat gaat ze eerst de komende tijd goed doorbuigen waar ik ook erg blij mee ben, uhummm.. Het gaat erom dat ze trots was en erg blij was met hoe het ging na alle shit die er dit jaar is gebeurd.. Ook hetzelfde zoals de arts zegt van bewondering hoe ik dit heb gehaald.. Ook de ergotherapie was erg enthousiast,, ook veel bewondering voor het geen dat ik het heb behaald i.v.m. de gebeurtenissen.. We hebben de afgelopen tijd even goed doorgenomen en de komende doelen goed doorgesproken en eventuele ideen etc. Dus ook dat ziet er allemaal goed uit.. Ben erg blij met het gesprek.. Eveneens was zij erg trots van bewondering hoe ik dit heb behaald.. Toen de maatschappelijk werker, we hebben eerst gepraat over dat ik een opleiding straks wil gaan doen wat ik eerst niet meer wou en een thuisstudie wou gaan doen.. Hij was dus ook erg verbaasd maar vond het zeer goed om te horen dat ik kwam met dat ik een MBO-opleiding wil gaan doen, dus hij gaat mij de komende tijd ook helpen met zoeken en helpen met de richtingen met mijn beperking die ik heb.. En toen hebben we veel over Daen gepraat en tranen stonden in mijn ogen maar ik liet ze niet gaan, hij heeft ook wederom veel bewondering over hoe ik dit heb bereikt en condoleerde ook.. Ze leven allemaal zo mee, ook de revalidanten, dat voelde fijn, die steun.. Toen ben ik nog in de huiskamer geweest en heb ik met mijn mentor Annette even gepraat en ook over Daen, moest weer bijna huilen.. Het voelde goed om weer even met haar te praten.. Ze heeft er ook weer zin in om met me te gaan werken en ik heb daar eveneens ook weer zin in om door te gaan met de revalidatie.. Ik weet dat het wederom erg pittig zal worden, zowel fysiek als geestelijk.. Dat is mij al verteld maar ik heb het ervoor over en kijk er ook naar uit.. Ik zal veel steun krijgen.. Verder heb ik even met revalidanten en verpleging gepraat..
Dus ik kan zeggen dat ik weer ga beginnen met mijn revalidatie.. Dinsdag hebben ze dan overleg over hoe of wat, en dan word ik woensdag gebeld wanneer er een datum is dat ik kan gaan beginnen.. Het was wel moeilijk want het is een plek wat me herinnert aan Daen en iedereen vroeg er ook naar en een paar wisten dat ze me even moesten laten gaan.. Maar ze gaan me hiermee helpen en binnenkort wil ik dan ook eindelijk langs Daen..

Statistieken
Hits vandaag: 3 Hits totaal: 24711	Aantal logs: 13 Aantal reacties: 24